وقتی نیچه گریست

درباره رمان بی نظیر وقتی نیچه گریست (ترکیب فلسفه و روانشناسی) یک رمان شاهکار بی نظیر برای تمامی قرنهاست، یک اثر هنری نیست، یک سبک برای زندگی است. نمی دانم چه مقدار از عمرم را با نگاه نکردن و یا نگاه کردن و ندیدن از دست داده ام... به راستی، هر کدام از ما چه مقدار از عمرمان را با نگاه نکردن و یا نگاه کردن و ندیدن از دست دادیم؟ یا چه مقدار از عمرمان را با نشنیدن و یا شنیدن و گوش نکردن از دست دادیم؟ یا شایدم با حرف نزدن و یا حرف زدن و نگفتن از دست دادیم؟ تا حالا اصلاً بهش فکر کرده ایم؟ که چه مقدار از عمرمان را با زنده نبودن و یا زنده بودن و زندگی نکردن از دست داده ایم؟ و یا اینکه چه مقدار از عمرمان را با زندگی نکردن و یا زندگی کردن و لذت نبردن از دست داده ایم؟ آیا دیگر بس نیست؟ اینهمه خسارتی که به موجودیت خودمان در آفرینش وارد کرده ایم؟ و دیگر وقتش نشده است که به خودمان بیایم و به نام زندگانی، درگیر مردگانی نباشیم؟ و به معنای دقیق کلمه و با تک تک سلول های بدنمان زندگی کنیم؟ این رمان درمورد پزشک یهودی به نام بروئر است که مشکلات شخصی زیادی دارد، درحالی که همه به زندگی او غبطه می‌خورند او از سرنوشت خود بیزار است! دورگردون روزگار می‌چرخد و او را به نیچه‌ی فیلسوف می‌رساند. فیلسوفی که دچار همان مشکل روانی است که بروئر هم به آن دچار است. جالب است که مشکل هر دو از نرسیدن به زن مورد علاقه‌شان نشات می‌گیرد، این درحالی است که بروئر زن و بچه دار و همه چی تمام است. و نیچه هم عاشق تنهایی و فلسفه بافی است. در آخر خوب تمام می شود. اگر این رمان را خواندید سعی کنید به هدف داستان که پذیرش سرنوشت و مرگ و زیستن درحال است پی ببرید و سعی کنید نه مثل نیچه باشید و نه مثل دکتر بروئر. #وقتی_نیچه_گریست #اروین_یالوم #انتشارات_فانوس_دانش #ترویج_کتابخوانی Katabmahi.ir